Κυπελλούχος Ευρώπης ο Εθνικός

Οι ανδρικές ομάδες υδατοσφαίρισης των δεκαετιών ’50, ’60, ’70 και ’80 έχρισαν τον Εθνικό «αυτοκράτορα του ελληνικού πόλο», καθώς η κυριαρχία τους ιδίως στην περίοδο αυτή ήταν καθολική. Με 37 πρωταθλήματα και 12 Κύπελλα ήταν η «αφρόκρεμα» του συλλόγου αλλά πέρσι το τμήμα που είχε δοξάσει όσο κανένα άλλο τον Εθνικό υποβιβάστηκε στην Α2 κατηγορία, γράφοντας την μελανότερη σελίδα της ιστορίας του. Έχοντας πάρει την τελευταία κούπα το 2006 (σ. πρωτάθλημα οι άνδρες του πόλο), όλα έδειχναν ότι και φέτος θα ήταν μια «άνυδρη» σεζόν.

Οι κοπέλες του Πλασμάγιερ όμως ανέτρεψαν τα προγνωστικά, φέρνοντας και πάλι τον Εθνικό στο προσκήνιο. Από τα πρωταθλήματα του 1988, του 1990 και του 1992 πέρασε πολύς καιρός αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Η αισιοδοξία στην αρχή της σεζόν για υψηλή διάκριση υπήρχε αλλά ήταν συγκρατημένη, αφού εντός συνόρων Βουλιαγμένη και Ολυμπιακός είναι τα φαβορί ενώ στην Ευρώπη το… σενάριο ξετυλίχθηκε σιγά-σιγά.

Οι «κυανόλευκες» ξεκίνησαν την πορεία τους από τον Β΄ γύρο, παίρνοντας με τρεις νίκες σε ισάριθμα ματς στο Ζάγκρεμπ το εισιτήριο για την προημιτελική φάση. Στη συνέχεια «καθάρισαν» με δύο νίκες την ιταλική Ορτίτζια Συρακουσών, κάτι που επανέλαβαν στην τετράδα κόντρα στην ολλανδική Βίντεξ Ντονκ Γκούντα. Έτσι έφτασαν στον διπλό τελικό με την ρωσική Χάντι Μανσίσκ και στο γνωστό φινάλε δόξας και καταξίωσης, που εκτός από τον Εθνικό κράτησε ψηλά και το ελληνικό πόλο γενικότερα.

Με το φάιναλ φορ του Champions Cup προ των πυλών και τους Ολυμπιακό και Βουλιαγμένη υποψήφιους για την κούπα, η στέψη των κοριτσιών του Εθνικού δεν είναι παρά η αρχή...