Αποζημίωση 320.000 ευρώ για θάνατο 25χρονης από έκτρωση

Αναλυτικότερα, ο σύζυγος, τα δύο ανήλικα παιδιά, οι γονείς, η αδελφή και η νύφη του θύματος είχαν πάει την υπόθεση στη δικαιοσύνη ζητώντας την καταβολή αποζημίωσης για την ψυχική οδύνη που υπέστησαν.

Στην αρχική απόφαση το Εφετείο Θράκης έκρινε υπεύθυνο μόνο το μαιευτήρα ωστόσο ο Άρειος Πάγος αποφάσισε πως το Εφετείο έσφαλλε στην εκτίμηση των αποδείξεων και ότι συνυπεύθυνοι για τον θάνατο της 25χρονης είναι και οι δύο γιατροί, οι οποίοι υποχρεούνται να καταβάλλουν για αποζημίωση στους συγγενείς της για ψυχική οδύνη.

Η υπόθεση στάλθηκε πάλι στο Εφετείο Θράκης ώστε να αποφασιστεί το ακριβές ποσό της αποζημίωσης.

Υπενθυμίζεται πως τον Φεβρουάριο του 2001 η 25χρονη από τη Δράμα πήγε στον γυναικολόγο της ζητώντας την διακοπή της κυήσεως της. Το ιατρείο ωστόσο δεν είχε τις προδιαγραφές μιας νοσηλευτικής μονάδας. Ο αναισθησιολόγος πριν την εγχείρηση χορήγησε στο θύματα παρατεταμένη νάρκωση δίχως να έχει προετοιμαστεί στο ενδεχόμενο της μετεγχειρητικής επιπλοκής.

Κατά τη διάρκεια της έκτρωσης, ο μαιευτήρας από αμέλειά του προκάλεσε «τρώση του τοιχώματος της μήτρας» γεγονός που είχε αποτέλεσμα η νεαρή να πάθει εσωτερική αιμορραγία και αμέσως μετά να εμφανίσει βήχα, άπνοια και πτερυγομαρμαρυγή ενώ οι σφυγμοί έπεφταν συνεχώς.

Ο μαιευτήρας νόμιζε λανθασμένα πως η νεαρή έπαθε καρδιακό επεισόδιο και ζήτησε τη συνδρομή καρδιολόγου.

Σύμφωνα με την απόφαση του Αρείου Πάγου, ο αναισθησιολόγος δεν μπόρεσε να «διατηρήσει τις ζωτικές λειτουργίες του οργανισμού της εγκύου» αφού δεν υπήρχαν τα κατάλληλα μηχανήματα και στο Γενικό Νοσοκομείο Δράμας όπου μεταφέρθηκε κλινικώς νεκρή διαπιστώθηκε ο θάνατός της. Η ιατροδικαστική απόφαση απέδιδε το θάνατο σε «υπογαιμικό σόκ», ενώ διαπιστώθηκε «τρώση του τοιχώματος του σώματος της μήτρας» και «υπεραιμία του περιτοναίου». Επίσης, βρέθηκε πως το οροαιματηρό υγρό κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της περιτοναίας κοιλότητας και υπήρξε «γαστροπληγία στομάχου με έντονη υπεραιμία του βλεννογόνου του» (εσωτερική αιμορραγία).

Παράλληλα, στο ιδιωτικό ιατρείο υπήρχε τράπεζα αίματος, την υποδομή για μετάγγιση σε περίπτωση αιμορραγίας, συσκευή ABU που υποβοηθά την αναπνοή, μαία-νοσοκόμα και ηλεκτρογεννήτρια. Επιπλέον, το ιατρείο βρισκόταν σε πολυκατοικία με στενές σκάλες και μικρής χωρητικότητας ασανσέρ γεγονός που δεν επιτρέπει την μεταφορά ασθενούς με φορείο χωρίς κίνδυνο της υγείας του.

Η αρεοπαγιτική απόφαση έκρινε πως ο θάνατος οφειλόταν σε συγκλίνουσα αμέλεια τόσο του μαιευτήρα όσο και του αναισθησιολόγου. Η αμέλεια του μαιευτήρα οφείλεται στην έλλειψη προσοχής, ενώ ενήργησε κατά παράβαση των κανόνων της ιατρικής επιστήμης. Ακόμη, δεν διέγνωσε έγκαιρα την επιπλοκή (εσωτερική αιμορραγία), με αποτέλεσμα να μην προβεί στην άμεση μεταφορά της στο νοσοκομείο, ενώ τελικώς μεταφέρθηκε σε αυτό με μεγάλη καθυστέρηση.

Όσον αφορά τον αναισθησιολόγο κρίθηκε ότι χορήγησε αναισθησιολογικές ουσίες που επέφεραν παρατεταμένη νάρκωση, χωρίς να προετοιμάσει την απαιτούμενη αγωγή για το ενδεχόμενο της μετεγχειρητικής επιπλοκής.