Ο αυταρχικός και μοντέρνα παραδοσιακός κύριος Ερντογάν

Ο Ταγίπ Ερντογάν ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '90 είχε δώσει το (πρώτο) πολιτικό του στίγμα σε διάφορες ομιλίες και συνεντεύξεις του. Στην πρόταση "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα", η δημοκρατία για τον ίδιο ήταν περισσότερο "τα μέσα".

Ξεκάθαρος Ισλαμιστής, υπέρμαχος της σαρίας και φανατικός του δόγματος "η Τουρκία δεν έχει καμία δουλειά στην Ευρωπαϊκή Ένωση".

Μια βδομάδα πριν ψηφιστεί από τους αναγνώστες του TIME ως το πιο δημοφιλές πρόσωπο του 2011 (οι συντάκτες θα πάρουν θέση τις επόμενες μέρες), ο Ερντογάν είχε απαντήσει στις 10 ερωτήσεις της τελευταίας σελίδας του περιοδικού, σημειώνοντας ότι η Ευρώπη του μέλλοντος δεν μπορεί να μην έχει την Τουρκία στις τάξεις της.

Πριν τη μετάλλαξή του σε εμπνευστή του τουρκικού κοσμικού κράτους, ο Ερντογάν πέρασε 4 μήνες στη φυλακή για υπόθαλψη θρησκευτικού μίσους μέσα από μια "διασκευή" του στο ποίημα του ιστορικού Τούρκου συγγραφέα και πολιτικού ακτιβιστή, Ziya Gökalp. Ο τέως(;) φανατικός ισλαμιστής και νυν Τούρκος πρωθυπουργός έχασε το δικαίωμα του εκλέγεσθαι μέχρι τον Ιούλιο του 1999.

Μέχρι το 2001, ο Ερντογάν πρόλαβε να κάνει στροφή 360 μοιρών, στροφή ιδιαίτερα εντυπωσιακή για τα δεδομένα ενός Τούρκου πολιτικού που εφορμά αρχικά από τον σκληρό, εσωστρεφή πυρήνα της μεσοχώρας.

Μαλάκωσε τον πολιτικό του λόγο και ίδρυσε το κόμμα ΑΡΚ. Η προσέγγισή του για Τουρκία της Ανατολής έγινε γρήγορα παρελθόν. Η Τουρκία έπρεπε να πάρει άμεσα τον "κοσμικό" δρόμο.

Οι Η.Π.Α. μπερδεύονται με τις στροφές του Τούρκου. Οι Αμερικάνοι πιστεύουν ότι κάπου πίσω από το κοσμικό προφίλ που προωθεί υπάρχει μια κρυφή, σκληρή ισλαμική ατζέντα.

Μετά τη νίκη στις εκλογές του 2007, Αμερικανός διπλωμάτης συνομιλεί με στενό συνεργάτη του Τούρκου πρωθυπουργού και αναφέρει στην πρεσβεία του για έναν "βαθιά ισχυρογνώμονα και υπερδραστήριο πολιτικό που θέλει να διοικήσει τη χώρα του με αυταρχικούς τόνους".

Η τελική εικόνα των Αμερικανών διπλωματών είναι πως "ο Ερντογάν διευθύνει ένα συντηρητικό κίνημα με ισλαμικές ρίζες, το οποίο προωθεί τις ίδιες ιδέες με τον Κεμάλ για τον εκσυγχρονισμό της χώρας". Ο Ερντογάν συγκρίνεται (ή μήπως ταυτίζεται) με τον Κεμάλ.

Μιας και ο "εκσυγχρονισμός" μπήκε στην κουβέντα, η αλήθεια (δηλαδή οι αριθμοί) είναι ότι τα τελευταία 8 χρόνια που βρίσκεται στην πρωθυπουργία, η Τουρκία έχει δει το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της να αυξάνεται κατά 288% όντας η δεύτερη σε ρυθμούς ανάπτυξης χώρα στον κόσμο μετά την Κίνα, με ένα ιλιγγιώδες 8,2%.

Η γυναίκα του συνεχίζει να φοράει τη σαρία και εντυπωσιακά (κακόγουστα) παπούτσια που πιάνουν εξ απίνης ακόμη και την Βασίλισσα της Αγγλίας, ενώ ο ίδιος είναι ίσως ο μοναδικός τόσο "ροκ σταρ" πολιτικός επί της Γης, με τις επισκέψεις του σε γείτονες αραβικές χώρες να προκαλούν παροξυσμό.

Θυμήσου τι έγινε στην άφιξη του Ερντογάν στο αεροδρόμιο του Καϊρου τον Σεπτέμβριο. Με αθλητικό παραλληλισμό, η άφιξη έμοιαζε με εκείνη του Ριβάλντο για τον Ολυμπιακό. Με πολιτικό, η άφιξη θύμιζε εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην Ελλάδα στη μεταπολίτευση.

Όσον αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις εν καιρώ Ταγίπ, δείχνουν να έχουν σταθεροποιηθεί μόνο σε ένα πρώτο, λεκτικό επίπεδο (βλέπε φιλίες και "κουμπαριές" με Καραμανλή), χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχουν σταματήσει και οι προκλήσεις των Τούρκων από θαλάσσης και αέρος.

Όσον αφορά την τουρκική ενδοχώρα, οι στρατηγοί έχουν βγει από το προσκήνιο (τρόπον τινά δρουν πλέον από το παρασκήνιο), ο Ερντογάν πήρε το μεγάλο "Ναι" στο περσινό δημοψήφισμα για τη συνταγματική μεταρρύθμιση που ζήτησε και η "κοσμική", η secular Τουρκία κοιτάζει με μισό μάτι τους Ισλαμιστές. Χωρίς να φοβάται τίποτα.

Μία είναι η ερώτηση σχετικά με την Τουρκία του Ερντογάν. Θα αντέξει η Ευρωπαϊκή Ένωση των συνεχόμενων οικονομικών εφιαλτών να μην αγκαλιάσει τη δεύτερη σε ανάπτυξη χώρα παγκοσμίως που μεταμορφώνεται σε κολοσσό μέσα στα πόδια της; Όπου δεύτερη σε ανάπτυξη χώρα παγκοσμίως, βάλε "Τουρκία του Ερντογάν".